اختصاصی کلانشهر: خبرگزاری آسوشیتدپرس در مقاله ای به فراز و فرود زندگی نیکلاس مادورو رئیس جمهور ۶۳ ساله ونزوئلا پرداخت. مردی که در حال حاضر در بازداشت نیروهای آمریکایی به سر می برد تا موعد محاکمه اش برسد. در ادامه ترجمه این مطلب را می خوانید.

نیکلاس مادورو، که از یک راننده اتوبوس عضو اتحادیه به رئیس جمهور ونزوئلا رسید و ناظر بر فروپاشی دموکراتیک و اقتصادی کشورش بود، روز شنبه در جریان حمله نیروهای آمریکایی به پایتختش دستگیر شد .

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، در یک پُست صبحگاهی در شبکه های اجتماعی، دستگیری مادورو را اعلام کرد. دلسی رودریگز، معاون رئیس جمهور ونزوئلا، بعداً اعلام کرد که محل اختفای مادورو و همسرش، سیلیا فلورس، همچنان نامعلوم است. پم بوندی، دادستان کل ترامپ، گفت که مادورو و فلورس پس از صدور کیفرخواست در نیویورک، با اتهاماتی روبرو خواهند شد. (بیشتر بخوانید)

سقوط مادورو اوج ماه ها افزایش فشار ایالات متحده در جبهه های مختلف بود.

 

 ونزوئلایی ها پس از اعلام دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مبنی بر دستگیری و انتقال نیکلاس مادورو به خارج از ونزوئلا، در لیما، پرو، روز شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، جشن گرفتند. (عکس از آسوشیتدپرس/مارتین مجیا)

 

او ماه های آخر ریاست جمهوری خود را صرف دامن زدن به گمانه زنی ها در مورد نیات دولت آمریکا برای حمله و اشغال ونزوئلا با هدف پایان دادن به انقلاب سوسیالیستی خودخوانده ای کرده بود که هوگو چاوز، استاد و سلف فقیدش، در سال ۱۹۹۹ آغاز کرده بود. مادورو، مانند چاوز، ایالات متحده را بزرگترین تهدید ونزوئلا می دانست و از هرگونه تلاش دولت های دموکرات و جمهوری برای احیای هنجارهای دموکراتیک انتقاد می کرد.

فعالیت سیاسی مادورو ۴۰ سال پیش آغاز شد. در سال ۱۹۸۶، او برای گذراندن یک سال آموزش ایدئولوژیک به کوبا سفر کرد، که تنها تحصیلات رسمی او پس از دبیرستان بود. پس از بازگشت، او به عنوان راننده اتوبوس برای سیستم متروی کاراکاس مشغول به کار شد، جایی که به سرعت به یکی از رهبران اتحادیه تبدیل شد. سازمان های اطلاعاتی ونزوئلا در دهه ۱۹۹۰ او را به عنوان یک رادیکال چپ گرا با روابط نزدیک با دولت کوبا شناسایی کردند.

مادورو سرانجام شغل رانندگی خود را رها کرد و به جنبش سیاسی که چاوز پس از دریافت عفو ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۴ به دلیل رهبری یک کودتای نظامی ناموفق و خونین سال ها پیش از آن، سازماندهی کرده بود، پیوست. پس از روی کار آمدن چاوز، این بازیکن سابق بیسبال جوانان، در صفوف حزب حاکم ترقی کرد و شش سال اول خود را به عنوان نماینده مجلس گذراند و سپس رئیس مجلس ملی شد. سپس شش سال به عنوان وزیر امور خارجه و چند ماه به عنوان معاون رئیس جمهور خدمت کرد.

مردان پس از شنیده شدن انفجارهایی در بندر لا گوآیرا، ونزوئلا، شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، دود برخاسته از اسکله را تماشا می کنند. (عکس از آسوشیتدپرس/ماتیاس دلاکروا)

 

شروع فعالیت به عنوان وارث سیاسی چاوز

چاوز در آخرین سخنرانی خود خطاب به ملت، پیش از مرگش در سال ۲۰۱۳، مادورو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد و از هوادارانش خواست در صورت مرگ او به وزیر امور خارجه وقت رأی دهند. این انتخاب، هواداران و مخالفان را به طور یکسان شگفت زده کرد. اما سرمایه انتخاباتی عظیم چاوز، مادورو را در آن سال به پیروزی بسیار ناچیزی رساند و اولین دوره شش ساله ریاست جمهوری خود را به او هدیه داد، هرچند او هرگز از آن وفاداری که رأی دهندگان به چاوز ابراز می کردند، بهره مند نشد.

«مبارز اول» به جای «بانوی اول»

مادورو در ژوئیه ۲۰۱۳، اندکی پس از ریاست جمهوری اش، با فلورس، شریک زندگی اش که نزدیک به دو دهه با او زندگی کرده بود، ازدواج کرد. او فلورس را به جای بانوی اول، «مبارز اول» خطاب می کرد و او را مشاوری حیاتی می دانست.

 

کل دوران ریاست جمهوری مادورو با یک بحران پیچیده اجتماعی، سیاسی و اقتصادی همراه بود که میلیون ها نفر را به فقر کشاند، بیش از ۷.۷ میلیون ونزوئلایی را مجبور به مهاجرت کرد و هزاران نفر از مخالفان واقعی یا فرضی دولت را به زندان انداخت، جایی که بسیاری از آنها شکنجه شدند، برخی به دستور او. مادورو با پاکسازی نهادها از هر کسی که جرات مخالفت داشت، دستگاه سرکوب را تکمیل کرد.

 

بحران ونزوئلا در اولین سال ریاست جمهوری مادورو آغاز شد. مخالفان سیاسی، از جمله ماریا کورینا ماچادو، برنده جایزه صلح نوبل، خواستار اعتراضات خیابانی در کاراکاس و سایر شهرها شدند. این تظاهرات نشان دهنده مشت آهنین مادورو بود، زیرا نیروهای امنیتی اعتراضات را سرکوب کردند که با ۴۳ کشته و ده ها دستگیری به پایان رسید.

 

حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا به رهبری مادورو، برای اولین بار در ۱۶ سال گذشته، در انتخابات ۲۰۱۵ کنترل مجلس ملی را از دست داد. مادورو با تأسیس مجلس مؤسسان طرفدار دولت در سال ۲۰۱۷، برای خنثی کردن قوه مقننه تحت کنترل مخالفان اقدام کرد که منجر به ماه ها اعتراضات خشونت آمیز سرکوب شده توسط نیروهای امنیتی و ارتش شد.

 

در این تظاهرات بیش از ۱۰۰ نفر کشته و هزاران نفر زخمی شدند. صدها نفر دستگیر شدند و همین امر باعث شد دادگاه کیفری بین المللی تحقیقاتی را علیه مادورو و اعضای دولت او به اتهام جنایت علیه بشریت آغاز کند. این تحقیقات هنوز در سال ۲۰۲۵ ادامه دارد.

 

در سال ۲۰۱۸، مادورو از یک سوءقصد جان سالم به در برد؛ زمانی که پهپادهای مجهز به مواد منفجره در نزدیکی او منفجر شدند، در حالی که او در حال سخنرانی در یک رژه نظامی که از تلویزیون ملی پخش می شد،بود.

پس از شنیده شدن صدای انفجار و پرواز هواپیماهای کم ارتفاع در کاراکاس، ونزوئلا، شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، دود از فرودگاه لا کارلوتا به هوا برخاست. (عکس از آسوشیتدپرس/ماتیاس دلاکروا)

 

گرفتار مشکلات اقتصادی

مادورو نتوانست جلوی سقوط آزاد اقتصادی را بگیرد. تورم و کمبود شدید غذا و دارو، ونزوئلایی ها را در سراسر کشور تحت تأثیر قرار داد. تعدادی در این کشور از گرسنگی جان باختند و برخی هم شروع به مهاجرت با پای پیاده به کشورهای همسایه کردند. کسانی که باقی ماندند، ساعت ها در صف ایستادند تا برنج، لوبیا و سایر مایحتاج ضروری را خریداری کنند. برخی در خیابان ها بر سر آرد دعوا کردند.

 

وفاداران به حزب حاکم، انتخابات ریاست جمهوری دسامبر ۲۰۱۸ را به ماه مه منتقل کردند و احزاب مخالف را از شرکت در انتخابات منع کردند. برخی از سیاستمداران مخالف، زندانی شدند؛ برخی دیگر به تبعید گریختند. مادورو عملاً بدون رقیب در انتخابات شرکت کرد و برنده اعلام شد، اما ده ها کشور او را به رسمیت نشناختند.

 

ویلیانا فلورس، شهروند ونزوئلایی، پس از اعلام دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مبنی بر دستگیری و انتقال نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا به خارج از کشور در روز شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، در مادرید جشن می گیرد. (عکس از آسوشیتدپرس/برنات آرمانگو)

 

ماه ها پس از انتخابات، او پس از انتشار ویدیوهایی در شبکه های اجتماعی که او را در حال خوردن استیکی که توسط یک سرآشپز مشهور در رستورانی در ترکیه تهیه شده بود، در حالی که میلیون ها نفر در کشورش گرسنه بودند، نشان می داد، خشم عمومی را برانگیخت.

 

تحت نظارت مادورو، اقتصاد ونزوئلا بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰، ۷۱ درصد کوچک شد، در حالی که تورم از ۱۳۰ هزار درصد فراتر رفت. تولید نفت، قلب تپنده کشور، به کمتر از ۴۰۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت، رقمی که زمانی غیرقابل تصور بود.

 

دولت اول ترامپ تحریم های اقتصادی علیه مادورو، متحدانش و شرکت های دولتی اعمال کرد تا تلاش کند دولت را مجبور به تغییر کند. این اقدامات شامل مسدود کردن تمام دارایی های دولت ونزوئلا در ایالات متحده و ممنوعیت شهروندان آمریکایی و شرکای بین المللی از تجارت با نهادهای دولتی ونزوئلا، از جمله شرکت نفت دولتی، بود.

مادورو که هیچ گزینه ای نداشت، در سال ۲۰۲۱ شروع به اجرای مجموعه ای از اقدامات اقتصادی کرد که در نهایت به چرخه تورم افسارگسیخته ونزوئلا پایان داد. او این تغییرات اقتصادی را با امتیازدهی به مخالفان سیاسی تحت حمایت آمریکا همراه کرد و با این کار مذاکرات را برای آنچه بسیاری امیدوار بودند انتخابات ریاست جمهوری آزاد و دموکراتیک در سال ۲۰۲۴ باشد، از سر گرفت.

 

مادورو از این مذاکرات برای کسب امتیازاتی از دولت آمریکا استفاده کرد، از جمله عفو و آزادی یکی از نزدیک ترین متحدانش از زندان و مجوز تحریم هایی که به غول نفتی شورون اجازه می داد تا پمپاژ و صادرات نفت ونزوئلا را از سر بگیرد. این مجوز به شاهرگ مالی دولت او تبدیل شد.

 

زنی در جریان تجمع هواداران نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، در کاراکاس، ونزوئلا، روز شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، پس از اعلام دستگیری و انتقال مادورو توسط دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، به خارج از کشور، گریه می کند. (عکس از آسوشیتدپرس/کریستین هرناندز)

 

از دست دادن حمایت در بسیاری از نقاط

مذاکرات به رهبری دیپلمات های نروژی اختلافات سیاسی کلیدی بین حزب حاکم و مخالفان را حل نکرد.

 

در سال ۲۰۲۳، دولت ماچادو، قوی ترین مخالف مادورو، را از نامزدی برای انتخابات منع کرد. در اوایل سال ۲۰۲۴، تلاش های سرکوبگرانه خود را تشدید کرد و رهبران مخالفان و مدافعان حقوق بشر را بازداشت کرد. دولت همچنین اعضای کلیدی کمپین ماچادو را مجبور کرد تا در یک مجتمع دیپلماتیک در کاراکاس پناهندگی بگیرند، جایی که آنها بیش از یک سال برای جلوگیری از دستگیری در آنجا ماندند.

ساعاتی پس از پایان رأی گیری در انتخابات ۲۰۲۴، شورای ملی انتخابات مادورو را برنده اعلام کرد. اما برخلاف انتخابات قبلی، این شورا جزئیات شمارش آرا را ارائه نکرد. با این حال، مخالفان، برگه های شمارش بیش از ۸۰ درصد از دستگاه های رأی گیری الکترونیکی مورد استفاده در انتخابات را جمع آوری و منتشر کردند. سوابق نشان داد که ادموندو گونزالس با اختلاف بیش از ۲ به ۱ مادورو را شکست داد.

 

هواداران نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، روز شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اعلام کرد که مادورو دستگیر و از کشور خارج شده است، در مرکز شهر کاراکاس، ونزوئلا، یکدیگر را در آغوش گرفته اند. (عکس از آسوشیتدپرس/کریستین هرناندز)

 اعتراضات فوران کرد. برخی از تظاهرکنندگان مجسمه های چاوز را سرنگون کردند. دولت دوباره با تمام قوا پاسخ داد و بیش از ۲۰۰۰ نفر را بازداشت کرد. رهبران جهان نتایج رسمی را رد کردند، اما مجلس ملی در ژانویه ۲۰۲۵ برای سومین دوره مادورو سوگند یاد کرد.

ونزوئلایی ها پس از اعلام دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مبنی بر دستگیری و انتقال نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا به خارج از کشور، در سانتیاگو، شیلی، روز شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، جشن می گیرند. (عکس از آسوشیتدپرس/استبان فلیکس)

 بازگشت ترامپ به کاخ سفید در همان ماه، زنگ خطر را برای مادورو به صدا درآورد. ترامپ به سرعت مادورو را تحت فشار قرار داد تا برای اولین بار پس از سال ها، پروازهای منظم برای اخراج مهاجران را بپذیرد.

گشت زنی غیرنظامیان مسلح طرفدار دولت در لا گوایرا، ونزوئلا، شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اعلام کرد که رئیس جمهور نیکلاس مادورو دستگیر و از کشور خارج شده است. (عکس از آسوشیتدپرس/ماتیاس دلاکروا)

 تا تابستان، ترامپ یک نیروی نظامی در کارائیب ایجاد کرده بود که دولت ونزوئلا را در حالت آماده باش قرار داد و اقداماتی را برای مقابله با آنچه تروریسم مواد مخدر می نامید، آغاز کرد.

برای مادورو، این آغاز پایان بود.